Met plezier en een dikke knipoog hou ik je op de hoogte van wat ik zoal fotografeer / With pleasure and a big nod I'll share with you what I shoot.

Uncategorized

Hertenbiefstuk met testosteronsaus op een bedje van appeltjes

Het stond al jaren op mijn verlanglijstje maar het was er simpelweg nog nooit van gekomen. Maar nu met de R weer in de maand was het moment eindelijk daar om die wens te vervullen: het wildseizoen staat tenslotte voor de deur! Dit laatste is natuurlijk niet helemaal waar, het hele jaar door is er wild te koop, maar in oktober begint het zogenaamde ‘culinaire wildseizoen’ en dromen we weer van hert. Dus tijd om mijn groene jagerspakje aan te trekken, je wilt tenslotte niet opvallen, en achter de herten aan. Niets geeft zoveel voldoening als ‘je eigen hert’ te scoren.

De beste plek om dat te doen is het Nationale Park De Hoge Veluwe. En het is een stuk eenvoudiger dan je in eerste instantie zou denken. Je stapt in de loop van de middag in je auto en rijdt naar ‘de wildbaan’. Daar aangekomen blijkt dat je niet de enige bent. Je sluit enigszins ontdaan aan in een rij van 300 anderen die ook zin hebben in hert en volgens mij al vanaf het middaguur verzamelen op de plaats waar het staat te gebeuren. Het beste plekje kan je dus wel vergeten en mijn groen pak was ook niet nodig geweest…ieder hert ziet een rij van 300 opgewonden mannen, al dan niet in groen tenue, natuurlijk al op grote afstand staan, dus ze zijn gewaarschuwd.

Herten staan er om bekend dat ze schuw zijn, een gevolg van de al eeuwen durende bejaging, maar deze rij nieuwsgierige toeschouwers lijkt ze niet te deren. Als de middag wat gevorderd is, verschijnt er namelijk een boswachter ten tonele en die begint er lustig op los te strooien met stukjes appel. En dat vinden de herten wel lekker. Voor je het weet lopen er een stuk of wat hindes voor je neus te snoepen van de appeltjes en in hun kielzog verschijnt ‘the stag’; het plaatshert dat in deze tijd van het jaar letterlijk zijn stinkende best doet om de hindes bij elkaar en uit de buurt van de concurrenten te houden. Dus terwijl de dames genieten van hun fruithapje loopt ‘meneer de Bok’ opgefokt om de dames heen en laat met enige regelmaat het bekende ‘burlen’ horen. Een geluid dat volgens sommigen het midden houdt tussen het brullen van een leeuw en het loeien van een koe maar door de meesten als het oergeluid van de veluwe wordt beschouwd. Wist je trouwens dat er jaarlijks wedstrijden worden georganiseerd om te bepalen wie (en dan heb ik het over mensen…) het allerbeste kan ‘burlen’ en zich een jaar lang Nederlands Kampioen Burlen mag noemen…ik bedoel maar! 😳

Als de zon onder gaat zijn de appeltjes op, trekken de herten weer de bossen in en verlaten de fotografen (zoals je waarschijnlijk al dacht schieten deze jagers alleen maar plaatjes) opgewonden de heidevelden. Een enkeling laat nog even zijn eigen burl horen (echt…), maar de meesten gaan op een drafje naar huis, kijken of ‘het plaatje’ geschoten is.

20150920-500

Ik moet toegeven, het is best spectaculair om zo’n grote meneer vol testosteron snuivend en loeiend rond te zien lopen. Maar dat je dat tussen 300 anderen doet, waarbij de hertenbiefstuk met testosteronsaus op een bedje van appeltjes wordt voorgeschoteld, haalt toch iets van de romantiek af. Binnenkort maar weer gewoon naar de poelier…

Leave a Reply

error: Content is protected !!