Met plezier en een dikke knipoog hou ik je op de hoogte van wat ik zoal fotografeer / With pleasure and a big nod I'll share with you what I shoot.

Uncategorized

Niet een maar twee vogelaartjes?

Vorige week vrijdag werd ik gebeld: “Hey pap, zal ik vanavond gezellig komen eten?”. Een vraag die ik gelukkig vaker krijg, op zich dus niets vreemds aan en altijd gezellig. Maar toen kwam het: “En als ik dan kan blijven slapen, vind ik het wel leuk om met je mee te gaan als je morgen gaat vogelen!”. Ik was even compleet verrast, deze had ik niet zien aankomen. Nadat ik m’n telefoon, die pardoes uit mijn hand was gegleden, weer had opgeraapt stemde ik natuurlijk enthousiast in met dit voorstel. Ik wist dat ik – al sinds ze nog heel klein was – een klein vogelvuurtje bij mijn allerliefste dochter had ontstoken, maar dat m’n allerliefste zoon me na 23 jaar voorstelde om een keer mee te gaan vogels kijken vond ik naast heel leuk ook minstens héél verrassend. Was het mij dan toch gelukt om niet één maar twéé aspirant vogelaartjes op de wereld te zetten?

En zo kwam het dat zoonlief ‘s avonds in zijn groene winterjas (toeval?) en een tas vol thermokleding op de stoep stond. Hij had zich goed ingeleefd in ons avontuur en wist dat het de volgende dag zonnig maar koud zou worden. Zijn gedegen voorbereiding was voor mij alvast een goed voorteken 😉 ! Nadat we samen een chineesje hadden verorberd en vervolgens (papa in ieder geval) een traantje hadden gepinkt bij de film ‘Still Alice‘ (wat mij betreft een zéér ingrijpende film naar de gelijknamige roman uit 2007 van Lisa Genova, niet voor niets bekroond met een Oscar, Golden Globe en BAFTA Award voor hoofdrolspeelster Julianne Moore), namen we de plannen voor de volgende dag nog even door. De wekker rond een uur of zes en lekker vroeg aan de koffie. Voor mij ‘business as usual’ maar ik meende héél even een kleine huivering te ontwaren bij m’n zoon, die er als student doorgaans andere tijden op na houdt. Hij hield zich echter flink en wuifde het weg met de opmerking: ‘Gezellig pap, ik heb er zin in!’. Lachend gaf ik hem mijn vogelgids mee naar bed en zei dat ie nog wel even mocht lezen… 😀 .

De volgende ochtend, nadat we hadden genoten van ons bakkie koffie en de boterhammen hadden gesmeerd, pakten we de boel bij elkaar en togen we voor een ‘lesje’ vogels kijken naar IJmuiden. De blauwe lucht en de opkomende ochtendzon gaf dit vader-zoon momentje een gouden randje en ondanks dat er weinig vogels te zien waren genoten we met volle teugen. Keuvelend liepen we de pier op en neer, terwijl m’n zoon onderwijl wat foto’s maakte. Ik sloeg geen acht op wat hij fotografeerde en had er alle vertrouwen in. Maar toen ik bij thuiskomst de kaart in de computer stopte om te zien welke vogels hij deze ochtend op de foto had weten te zetten, werd ik toch wel even verrast; er was (bijna!) geen vogel op de foto’s te zien 😳 . Wel een zeehond (ook leuk natuurlijk) en een joekel van een zeecontainerschip, waar als je heel goed kijkt nog een meeuw valt te ontwaren. Maar dat was het wel zo’n beetje 😆 .

Ik geef het toe….we hebben deze ochtend weinig vogels gezien, maar hier stond ik toch wel even van te kijken. Tegelijkertijd natuurlijk ook mooi om vast te stellen dat zo’n ochtendje Zuidpier er door de ogen van iemand anders heel anders uit kan zien! Hoe dan ook, ik hoop dat we dit vaker gaan doen!

Wel een zeehond… (Fotograaf Duncan Ruiterman)

En een zeecontainerschip… (Fotograaf Duncan Ruiterman)

Leave a Reply

error: Content is protected !!