Met plezier en een dikke knipoog hou ik je op de hoogte van wat ik zoal fotografeer / With pleasure and a big nod I'll share with you what I shoot.

Overpeinzing

Veilige havens en voorverpakte maaltijden!

Gisteren weer eens een rondje Zeeuwse eilanden gedaan. Een verzameling prachtige natte weidse polders, omring door water en verbonden door dijken en bruggen. Watermanagement in optima forma zullen we maar zeggen. En overal kleine haventjes waar vissers en andere zeevaarders na hun stoere avonturen op zee even op adem kunnen komen en zich veilig kunnen wanen.

Ook de vogels weten Zeeland te waarderen, af te meten aan de grote hoeveelheden vogels die hier tijdens hun reis van noord naar zuid en vice versa uitrusten en zich te goed doen aan het alom aanwezige zeebanquet. Onder hen ook veel zeevogels die je normaliter niet ziet omdat ze hun leven grotendeels op zee of langs de kusten van de ijskoude, meest noordelijke gebieden op onze aardbol doorbrengen. Na dagen of misschien wel weken lang op zee rondgezworven te hebben, is het voor zo’n vogel heerlijk toeven in een van de kleine haventjes, waar hen een bourgondische dis wacht van vis en schaaldieren. Zeeland heeft hen heel wat te bieden weten zij.

Niet zo gek dus dat ik als vogelaar zo af en toe het vaste land verruil voor de eilanden om op zoek te gaan naar bijzondere zeevogels zoals duikers. Duikers zijn grote eend-achtige vogels, ruim een halve meter lang met een gestroomlijnd lijf die zich vooral ophouden op open zee en langs de kusten van Alaska, Groenland, IJsland en  noord-Scandinavië. Eerder trof ik in Zeeland al de parelduiker en de roodkeelduiker aan, gisteren was het de beurt aan de ijsduiker. Deze ijsduiker – toevallig de nationale vogel van Canada die staat afgebeeld op de Canadese eendollarmunt welke dan ook een loonie (de Engelse naam voor duikers is Loon) wordt genoemd – hield zich al een aantal dagen op in de vluchthaven Neeltje Jans bij de Oosterscheldekering.

Dus samen met maatje Michel op pad en na nog even de zwarte zeekoet ‘aangetikt’ te hebben in het haventje Noord bij de Brouwersdam troffen we de IJsduiker bij de Oosterscheldekering. Een imposante vogel die – hoewel hij (of zij?) al in winterkleed vertoefde, zomers zijn ze nog mooier – druk doende was om in de haven zijn kostje bij elkaar te scharrelen of beter gezegd bij elkaar te duiken. Hij hield de aanwezige vogelaars en fotografen lekker bezig, vis en krabbetjes werden met enige regelmaat opgedoken en verorberd. Zo zorgen wij onbedoeld voor ‘veilige thuishaventjes’ voor deze vogels, dachten we met z’n allen.

Het duurde echter niet lang of ‘onze’ ijsduiker kwam met een prooi boven water waarop letters te onderscheiden waren. ‘Leggen wij op de bodem van de haven nu ook al voorverpakte maaltijden voor deze vogels klaar?’ merkte ik verbaasd op. Gaan wij zóver in ‘onze nimmer aflatende zorg voor alles wat er leeft’ en was dit een weldoordachte uitbreiding op ons assortiment vogelvoer, dat tot nu toe bestond uit de bekende pindasnoeren en vetbollen?

Zeeland 20141206-4
IJsduiker aan de voorverpakte maaltijd?

Of is dit een typisch voorbeeld van ons plastic zwerfafval dat uiteindelijk in zee belandt en meehelpt aan de vorming van de plastic soup, de benaming voor plastic afval in zee dat als gevolg van stroming bij elkaar komt en zo een drijvend plastic eiland vormt? Zo ligt er een ‘plastic soep eiland’ tussen Hawaï en San Francisco dat bestaat uit 40 miljoen kilo plastic met een totale oppervlakte van 34 keer Nederland! 😳

Het plastic soep probleem wordt zo groot dat je er – bijna letterlijk – niet meer omheen kunt. Allerlei dieren die in of van de zee leven en zelfs het kleine zoöplankton zien plastic afval en microplastics voor voedsel aan en zo dringt ons eigen afval onze voedselketen binnen. Gelukkig heeft de Nederlandse visserijsector vorige maand een overeenkomst gesloten met het Rijk om de hoeveelheid zwerfafval in de Noordzee te verminderen. Zo leveren vissersschepen opgevist en huishoudelijk afval gescheiden in en organiseert de strandsector opruimacties. En natuurlijk is er het initiatief van de Delftse student Boyan Slat: the Ocean Cleanup, waarmee deze 20-jarige Nederlander zich de jongste winnaar ooit van de VN-milieuprijs voor inspirerende milieu-initiatieven mag noemen.

Er is veel werk aan de winkel…maar gelukkig wordt er aan gewerkt.

Leave a Reply

error: Content is protected !!