Met plezier en een dikke knipoog hou ik je op de hoogte van wat ik zoal fotografeer / With pleasure and a big nod I'll share with you what I shoot.

Overpeinzing

Ik vogel, dus ik…

Wat maakt het dat zoveel volwassen mensen, waarvan ongetwijfeld een deel in het dagelijks leven wordt aangezien voor mensen ‘met een gezond verstand’, zich in hun vrije tijd kunnen verliezen in het turen naar doorgaans kleine donsballetjes?

Mensen die in hun werk belangrijk gevonden worden of minstens zelf vinden dat ze dat zijn, trekken er in het weekend – meestal gekleed in ‘stemmig groen’ – massaal op uit om met hun verrekijkers over lege stranden en weidse polders uit te kijken. En raken in vervoering als zo’n klein donsballetje wat zij in de verte waarnemen, anders is dan het donsballetje van het vorige weekend.

Mensen die hier geen ‘last’ van hebben kijken vaak ietwat meewarig naar deze ‘groene’ stoet zonderlingen, schudden het hoofd en vragen zich hardop af wat hen bezielt. Voor hen zijn er mussen, meeuwen en adelaars; wat voegt het toe om te weten dat het om een mus zus of meeuw zo gaat. Ze hebben allemaal veren en kunnen allemaal vliegen, dus eigenlijk zijn ze allemaal hetzelfde, nix nieuws onder de zon….toch?

Met het ‘schaamgroen’ op de kaken moet ik toegeven dat ik ook tot die zonderlinge groep van ‘vogelaars’ behoor. Ja…er bestaat een term voor deze -in hun passie – verbonden groep tuurders. En ik ga hierin ver…heel ver!

Nu was groen altijd al mijn lievelingskleur, maar speciaal voor het weekend beschik ik over een groene jas, dito broek, muts, handschoenen en vest. En natuurlijk stevige stampers. Het gevoel dat mij bekruipt als ik mij hierin hul…alsof ik mezelf een cadeautje schenk. Ik kijk nog even in de spiegel en voel me misschien zelfs stiekem meer man, hoe tegenstrijdig dat ook voor de niet-vogelaars zal lijken, ik weet het. En dan ben ik nog niet eens op pad!

Ruim voordat de zon opkomt, gaat de wekker. Waarom toch zo vroeg? Die vogels zijn er toch de hele dag, dus waarom voor dag en dauw op pad! Dat komt doordat ik de donsballetjes niet alleen wil zien, maar ook wil fotograferen om ze als jacht-trofeeën digitaal mee naar huis te nemen. Zodat ik de non-believers in mijn omgeving (en via internet liefst ook ver daarbuiten) mee kan nemen in (of vervelen met) wat ik nu weer heb meegemaakt. En daarvoor heb je ‘mooi’ licht voor nodig waar je in de eerste uren na zonsopgang plenty van hebt. In mijn geval een dubbel handicap dus.

Eenmaal op lokatie begint het grote turen. Soms zie je niets, maar volgens mijn filosofisch ingestelde vogelvriend is dat ook een waarneming. Ik moet daar nog een beetje aan wennen, dat inzicht is nog niet helemaal ingedaald, ben een filosofisch beginner maar ik doe mijn best. Maar je voelt in ieder geval de wind in je gezicht, als je pech hebt klettert de regen op je kop en je ‘hoort’ de stilte van de ochtend. De dagelijkse beslommeringen waaien en/of spoelen uit je hoofd en je raakt vervuld van het grote verlangen naar weer een nieuwe ontdekking. Of een eerdere ontdekking maar dan opnieuw (en natuurlijk mooier dan de vorige keer) vastgelegd. Soms lukt dat, vaak niet.

Maar je gaat toch lekker ‘opgeruimd’ naar huis, meestal met een camera vol ‘jacht-trofeeën’ die vervolgens een voor een in de digitale prullenmand verdwijnen. En heel soms kan je weer een vinkje zetten op je soortenlijst. Soortenlijst? Ja…ik zei al: ik ga heel ver. Ik hou (dit jaar voor het eerst) een lijst bij zodat ik weet hoeveel soorten ik heb gezien. En dat kan je dan weer vergelijken met andere vreemde vogels die hier ook aan toegeven. Zo komt er ook nog een soort van wedstrijdelement bij…wat wil een echte man nog meer!

descarteslookingfly
Ik vogel, dus ik…

Komt het daar dan op neer, digitale jacht-trofeeën en een kinderachtig wedstrijdje? Is dat wat al die mensen met kijkers en camera’s de polders in drijft? Misschien wel, misschien zit er iets diepers achter….ik word er in ieder geval wel blij van. En ben de schaamte voorbij om dat niet te durven delen. 😀 

Leave a Reply

error: Content is protected !!