Topic2.nl v2.0

Met plezier en een dikke knipoog hou ik je op de hoogte van wat ik zoal fotografeer / With pleasure and a big nod I'll share with you what I shoot.

Hutfotografie

Eindelijk!

Eindelijk! Een veelzeggende titel die op zich al veel prijs geeft over wat gaat volgen. Zoals verlangen, frustatie, geduld en succes. Stuk voor stuk zaken die onmiskenbaar schuil gaan achter deze hartekreet ‘eindelijk!’. Ik heb die titel dan ook niet zomaar gekozen.

Verlangen

‘lekker ruim in zijn natuurlijke omgeving’

Wie mijn eerdere blogs heeft gelezen kan zich misschien mijn verlangen herinneren om eens de havik en de sperwer vast te leggen. Deze struikrovers, de een woest en de ander sluw, staan al heel lang op mijn verlanglijst om eens in al hun schoonheid vast te mogen leggen. Ze zijn voor mij zó aansprekend maar het wilde steeds maar niet lukken. Toegegeven, ik heb wel eens een havik of sperwer gezien en ook gefotografeerd. Maar dat waren plaatjes waarbij de vogel op grote afstand bleef. Zogenaamde zoekplaatjes waarbij de vogel ‘lekker ruim in zijn natuurlijke omgeving’ te zien was. Niets mis mee, maar soms zijn het de details waar een fotograaf naar kan te verlangen…

Frustratie

Ondertussen staat facebook bol van de foto’s van haviken en sperwers die ogenschijnlijk door iedere vogelhutbezoeker tijdens zijn of haar bezoek op de ‘gevoelige plaat’ worden gelegd. Er gaat geen dag voorbij of er komt wel een verslagje van een bezoek aan een vogelhut voorbij, gelardeerd met foto’s die daar geschoten zijn. En bijna standaard zitten daar dus ook foto’s bij van die door mij zo gewaardeerde struikrovers. Prachtig en inspirerend, ik geniet er absoluut van. Maar waarom ik zie er nooit een als ik er weer klaar voor zit? We bezoeken dezelfde fotohutten, maar bij al mijn pogingen ik ben nooit verder gekomen dan een enkele buizerd. En dat wordt onderhand een behoorlijk frustratie…

Geduld

Ik weet het, als je de natuur in trekt, ook al speelt die natuur zich af voor een daarvoor opgezette vogelfotohut, is er geen garantie op succes. Het is tenslotte géén dierentuin. Natuurlijk worden er voorbereidingen getroffen om het voor de verschillende dieren zo aantrekkelijk mogelijk te maken, hetgeen vooral met water en voer wordt ingevuld. Maar dat betekent niet dat de beoogde soorten in rotten van drie opgesteld staan om zich door de hutbewoner te laten vereeuwigen. Dus als het een keer niet lukt om de voor jou gewenste doelsoort te verschalken is dat jammer maar meer niet. Je boekt gewoon nog een keer een hut waar de vogel regelmatig wordt gezien en vastgelegd. Niets aan de hand, het is gewoon een kwestie van geduld…

Succes

Mijn blog over de mislukte poging om een havik of sperwer vast te leggen stamt alweer uit september 2015, een kleine vier jaar geleden. En ik schreef deze blog natuurlijk niet na mijn eerste poging. Nee, ik was er al jaren mee bezig en had inmiddels de nodige hutten bezocht. En ook in de vier jaar die zijn verstreken sinds ik die blog publiceerde, heb ik nog menig ritje naar onder meer de bekende (roofvogel)fotohutten in het oosten van het land of net over de Belgische grens gemaakt. Niets ten nadele van deze hutten en hun exploitanten. Integendeel, zij bieden ons de gelegenheid maar natuurlijk niet de garantie. En ik heb ik daar zeker mooie foto’s kunnen maken, maar nooit van de havik of sperwer. Zoiets blijft knagen, zeker als de mooie trofeeën van collegafotografen avond na avond aan je voorbij trekken. Wanhopig vraag je je af: wanneer komt mijn succes…

Eindelijk

Dit weekend zat ik samen met mijn vogel- en fotomaatje Michel voor het eerst in een hut van Arjan Troost in Espelo. Terwijl overal in Nederland warmterecords werden verbroken met temperaturen die opliepen tot boven de 40 graden, zaten wij ‘knus’ in een hutje met deuren en ramen dicht om zo mijn mogelijk verstoring te veroorzaken. Ik weet zeker dat wij in die hut ook een warmterecord hebben verbroken! Het zweet liep in straaltjes over de rug terwijl we amechtig naar de voor de hut gelegen vijver staarden maar…het was het waard! Natuurlijk verwacht je bij temperaturen zoals die van de afgelopen dagen eerder een gebraden kip dan een robuuste havik voor de lens. We hadden al eerder met dit soort onmenselijke temperaturen in een vogelhut gezeten en dat was toen geen succes gebleken. Maar wie niet probeert zal ook niet winnen, dus ging de wekker ‘gewoon’ om 4.15 uur af. Bakkie koffie, flinke autorit en om 7.00 uur de hut in. Om er vervolgen 12 uur later weer uit te kruipen. Geroosterd, doorweekt en afgepeigerd keken we elkaar aan. Het was me het dagje wel geweest… twee maal de havik op bezoek en wel zeven keer de sperwer. Moe maar voldaan (klinkt romantischer dan het was 😀 ) reden we ‘s avonds naar huis met foto’s van zowél de havik als de sperwer. Het was ons gelukt…eindelijk!

Juveniele havik / Northern Goshawk
Sperwer / Eurasian Sparrowhawk

1 Comment

  1. Jeanet Groenink

    Mooie foto’s! Het wachten is rijkelijk beloond!

Leave a Reply

Theme by Anders Norén

error: Content is protected !!