Topic2.nl v2.0

Met plezier en een dikke knipoog hou ik je op de hoogte van wat ik zoal fotografeer / With pleasure and a big nod I'll share with you what I shoot.

Overpeinzing

Oops!… I did it again.

In 2000 betekende Oops!… I did it again de derde nummer 1 hit in ons land voor de Amerikaanse zangeres Britney Spears, die hiermee ‘haar carrière’ nog wat extra glans gaf. Anno nu betekent Oops!… I did it again voor mij het onaangename besef dat ik op 4 november 2019 voor de tweede keer in ‘mijn carrière’ met een hartinfarct in het ziekenhuis ben beland. Niks geen glans, gewoon een enorme tegenvaller van mijn eigen lijf dat me weer in de steek laat. 😥 Inmiddels zijn we alweer een week verder en zit ik chagrijnig thuis op de bank te mokken om wat er gebeurd is. Gelukkig maar natuurlijk…het is tenslotte niet voor iedereen weggelegd om na een hartinfarct eens lekker van zich af te mopperen.

Na mijn eerste keer in november 2015 heb ik best wel stevige aanpassingen gedaan in mijn levensstijl. Rock ‘n Roll er uit zal ik maar zeggen… 😎 Gestopt met roken, gematigd met drinken en flink gaan sporten. Gezond eten deed ik al en ben ik blijven doen. En dat allemaal op doktersadvies. Aanvankelijk met de nodige tegenzin, het ligt niet in mijn natuur om ‘doe dit’- of ‘doe dat niet’-adviezen met enthousiasme in ontvangst te nemen. Maar ik wilde toch wel graag nog even mee, dus ik zette m’n trots (of was het eigenwijzigheid?) opzij en deed uiteindelijk braaf wat me opgedragen werd. Na vier jaar ‘leven als een monnik’ (Ik drink alleen nog abdij bier 😆 ) was m’n conditie behoorlijk op orde en voelde ik me weer de jonge vent die ik in gedachten altijd geweest ben. Natuurlijk met hier en daar een rimpeltje, weinig kleur meer in het haar (of je moet grijs ook als kleur zien) en nét niet meer zo strak als dertig jaar geleden, maar toch… Ik kon er prima mee leven en dacht het lek boven te hebben. Het vertrouwen in mijn lijf was terug! Was het opofferen van de eerder genoemde geneugtes toch niet voor niets geweest. 😉

Tot ik op maandagavond na het sporten thuis van m’n fiets afstapte en uit het niets zich een enorme druk op m’n borst aandiende. Vergezeld van een uitbraak van klamheid en een al te bekend gevoel in m’n linkerarm. Het zou toch niet… 😡 Met het oog op mijn voorgeschiedenis besloot mijn vriendin na tien minuten van aanhoudende ‘ongemakken’ om 112 maar weer te bellen en vijf minuten later liepen de ambulancemedewerkers de huiskamer binnen. Weer een half uur later lag ik aan de monitor en ging ik in een vreemd bed de nacht in. Enzymen in het bloed wezen uit dat er weer sprake was van een infarct en katheterisatie toonde waar de adervernauwing zich bevond. Vanwege het relatieve belang van de ader en de plek – vlakbij de stent die in 2015 was geplaatst – vond de cardioloog het risico te groot om nog een stent te plaatsten. Medicijnen moeten de boel dit keer letterlijk en figuurlijk oplossen…

Hier kan ik ongeveer een week mee vooruit…

Daar zit je dan met vijf pillen per dag te bedenken waar het mis is gegaan. In mei was ik nog helemaal door de molen gehaald en deed m’n hart het prima. Het leverde bij de inspanningstest zelfs 150% voor wat gebruikelijk is voor iemand van mijn leeftijd en gewicht. Dus waarom nu dit weer? De verklaring is simpel en tegelijk confronterend. ‘Erfelijk belast’! 👿 Vaatproblemen zijn niet onbekend in mijn familie. Blijkbaar heb ik daar ook wat van meegekregen. En dat is mooi balen, want daar heb ik zelf geen controle over. Ik kan heel veel energie steken in gezond eten, drinken en bewegen maar dankzij mijn erfelijke belasting biedt dat geen enkele garantie. Nu is die er natuurlijk nooit, maar je snapt vast wel wat ik bedoel. Het voelt niet fijn. Er is iets ‘out of control’ en dat is bijzonder ongemakkelijk voor iemand die zelf graag de touwtjes in handen heeft. Maar het is niet anders, ik zal het er mee moeten doen. Net als met die pillen overigens, maar waar dat vier jaar geleden voor mij nog heel beladen was is dat nu ‘meer van hetzelfde’.

Wat mij meer dwars zit is de rust die me opgelegd wordt. Natuurlijk…een beetje rust is heerlijk maar dan wel wanneer het mij uitkomt en niet omdat het moet. Ik heb er ook het geduld niet voor maar voel ondertussen wel dat het nodig is. 😕 En wat staat mij nog meer te wachten? Kan ik straks weer sporten zoals ik dat wil of moet ik rekening houden met mijn gedoetje. En hoe krijg ik dan het vertrouwen in mijn lijf weer terug? Krijg ik bijwerkingen van de medicijnen die ik nu moet slikken, de bijsluiters beloven een hoop ellende als je toevallig pech hebt en gevoelig bent. Ik weet niet hoe het er uit gaat zien. Gelukkig heb ik (net als de vorige keer 🙂 ) hele lieve mensen om me heen; m’n vriendin en m’n kinderen, mijn familie, vrienden en collega’s die voor me klaar staan en me steunen als dat nodig is. Ik kom er wel weer bovenop…

22 Comments

  1. Rob

    Heftig verhaal Erik. Beterschap!

  2. Mooi verwoord Erik. Het is balen. Fijn om te zien dat je het toch meteen weer creatief weet om te zetten in een verhaal dat raakt. Je laat ons even binnenkomen in de diepere lagen van je leven en zet aan tot (zelf)reflectie. Dank voor de blog.

    • Dank je wel Menno, schrijven helpt (mij) bij het herstel, het ‘dwingt’ mij in ieder geval om ‘uit te spreken’ wat het met me doet. En daarmee maak ik een begin met het verwerken van deze toestand. En dat geeft weer lucht…

  3. Rosien

    Sjonge wat heftig! Maar fijn dat je het zo mooi van je af kan schrijven en ons mee wilt nemen in het proces. Veel beterschap!

  4. Rita

    Lieve Erik, “Life is what happens to you while you’re busy making other plans.”

    Dat is zeker waar wat Lennon ooit heeft gezegd..
    Ook ik ben erfelijk belast met hetzelfde, vervelend en ook onzeker maar blijf plannen maken. Voor jou nu even rust maar je brein werkt nog prima. Mooi geschreven.

    • It sure is! Dank je wel Lieve Rita, een beetje relativeren is altijd goed. En plannen maken we zeker, voor je het weet ben ik weer up and running. Beetje positiviteit en (zelf)spot helpen daar bij. 😉

      • Jos

        Hoi Erik, ik hoop dat je erweer Snel bovenop komt. Geniet van de Kleine dingen en fladder licht door het leven. En die paar pillen geef ze een plekje in je dagelijkse routine . Sterkte

        • Hi Jos,

          Dank je wel…fladderen ligt mij wel als enthousiast vogelaar ;-). En die pillen…ach…die zitten al in mijn pillendoosje. Komt goed!

  5. Jenny

    Hoi Erik,
    Wat een verhaal zeg,ja erfelijk belast dat klopt maar daar heb je niets aan toch?Sterkte en knap snel weer op en niet te zwaar op de hand worden hè.Dan ben je daar ook weer erfelijk mee belast en dat schiet echt niet op.Liefs en groetjes.een oude nicht Jenny

    • Ha Jenny, dank je wel. Zwaar op de hand is niet echt mijn ding gelukkig…humor en een beetje zelfspot passen me beter. Heb gelukkig niet alles geërfd ;-).

  6. Marijke

    Dat is schrikken wat je nu overkomen is! Van harte beterschap! Blijf het vertrouwen houden.

  7. Ton

    Het ene moment hebben we contact over het niet in onze tuin fotograferen van bedelroepende ransuiltjes (volgend seizoen bied ik veel eerder een zitplek en verse espresso aan!), het andere moment lees ik dat jij wederom als een wat grijzere maar zeker niet kleurloze mus uit het gezonde nest bent gevallen. Tjee Erik. Balen en slecht te verteren dat je de regie tijdelijk kwijt lijkt te zijn. Maar. Gezien het vorige herstel, hoe je dat verwerkte en er op een bepaald moment gewoon weer was, wens ik je weer zo’n goed herstel toe. Tot dan even verplicht rust. Geniet van de liefde om je heen. Snel tot ziens.

    • Dank je wel Ton, voor deze lieve reactie. Reken er maar op dat ik weer het ventje ben voordat die takkelingen (jonge uiltjes) je ‘s nachts wakker houden. Kom ze tegen die tijd graag fotograferen 🙂

  8. Annemiek

    Hoi Erik, wat ellende allemaal! Schokkend dat je, ondanks al je inspanningen en de verzameling pillen die je al had, toch weer een hartinfarct kan krijgen. Het is wel mooi dat je er goed onder vandaan bent gekomen en dat er tegenwoordig goede oplossingen voor zijn. Geniet evengoed van je, gedwongen, rust en ik zie je hopelijk weer snel in Amsterdam. Beterschap en groeten!

    • Hi Annemiek, dank je wel. Best wel even een gedoetje inderdaad maar, zoals je zegt, ik kan gelukkig weer werken aan herstel. Gaat goed komen…ik doe het (gedwongen) rustig aan 😉

  9. Bas

    Gatverdarrie jakkie bah,
    Welk een ellendig bericht. Ik wens je een voorspoedig weerkeren in het vertrouwen in je lijf en wegblijvende werking van de niet gewenste neveneffecten van de medicijnen die daar voor moeten zorgen. Ofwel in gewone mensentaal: word snel beter en houd dat zo!

  10. Elma

    Join the club! Je bent een van vele die hier mee te dealen heeft! Goed verwoord en mooi geschreven. En ik wens je sterkte! Afleiding zoeken ‼️

    • Hi Elma, dank je wel voor je reactie. Begrijp ik uit je reactie dat jij een lotgenoot bent? Afleiding is inderdaad een prima middel om de aandacht ervan af te leiden. Bovendien ben ik niet geneigd en/of van plan om m’n plezier te laten leiden onder dit ‘gedoetje’… Gaat zeker goed komen!

Leave a Reply

Theme by Anders Norén

error: Content is protected !!